Mijn vader was ziek en net geopereerd. We hadden ons grote zorgen gemaakt maar nu zag het er goed uit. Hij zat rechtop in het ziekenhuisbed en maakte grapjes. Ik had vóór zijn ziekbed een kort reisje geboekt met vriendinnen en wilde niet meer gaan. Mijn vader zei “ga nou maar”, alles is goed nu. Ik ging schoorvoetend en belde hem nog de ochtend van mijn vertrek. Hij was lief, zacht en op het einde van het gesprek zei hij: voorzichtig. Dat gesprek maar vooral dat ene woordje is me altijd bijgebleven. Het was iets wat ik altijd zei, uit bijgeloof, omdat ik bang was dat de mensen van wie ik hield iets zou overkomen. Mijn vader had me wel eens gevraagd waarom ik het altijd zei maar nu zei hij het. Voorzichtig. Een paar uur later kreeg ik een telefoontje van mijn moeder. Het ging niet goed met mijn vader en ik moest meteen terugkomen. Alleen in dat vliegtuig met de angst in mijn lijf op weg terug. Toen ik aankwam in het ziekenhuis lag hij al in coma en een paar uur later was hij dood.

De meeste mensen hebben wel een moment of meerdere momenten in hun leven waardoor alles ineens op zijn kop staat. Een gebeurtenis die je op je grondvesten laat schudden en letterlijk uit het lood slaat. Het plotselinge overlijden van mijn vader was zo’n moment voor mij. Door het grote verdriet dat het met zich meebracht maar ook omdat vanaf dat punt mijn leven een andere wending kreeg. Ik keek ineens anders naar mijn leven, naar mijzelf en wat ik voorheen als de waarheid zag. Vóór die tijd had ik een effectief pantser dat alles buiten hield wat die waarheid aan kon tasten maar het was blijkbaar niet bestand tegen de klap van dit verlies.

Mijn vader was een man van zekerheid. Geboren in de oorlog en altijd gericht op het bouwen van een solide, zekere toekomst. Keuzes werden gemaakt na een grondige risico analyse en niet op basis van gevoel. En als dat wel zo was, dan werd dat in ieder geval niet gedeeld. Gevoelens hield je voor jezelf. Het was te kwetsbaar en moest je voorzichtig mee zijn. Voor-zichtig. Om rampspoed, falen en fouten vóór te kunnen zijn. Proberen om risico’s uit te bannen. Risico’s verbonden aan materieel verlies maar ook emotionele risico’s: bijvoorbeeld je gevoel niet uitspreken omdat je bang bent om afgewezen te worden. Lang heb ik mijn leven ook via dit patroon geleefd maar na de dood van mijn vader kwamen daar de eerste barstjes in. Ik zag ineens dat buiten de voor mij zo bekende wereld nog een hele wereld open lag.

Transformatie is een duurzame verandering die van binnenuit ontstaat maar aangezwengeld kan worden door iets dat van buitenaf gebeurt. Het is een proces van wakker worden: zien en ervaren dat je als (ieder) mens geconditioneerd bent en dito gedrag vertoont: aangeleerd gedrag gebaseerd op ingesleten patronen en impulsen. Je hebt als mens de mogelijkheid om dit gedrag te onderzoeken en om te zetten in bewust gedrag. Dit proces is niet altijd makkelijk maar geeft je nieuw perspectief en vrijheid in het vormgeven van je leven. Mijn zucht naar zekerheid en controle zorgde ervoor dat mijn creatieve, ondernemende en gevoelige kanten aardig werden ondergesneeuwd. Door de jaren heen ben ik deze veel meer op waarde gaan schatten en de ‘rampen’ die kunnen ontstaan als wijze leraren gaan zien. Door deze shift zette ik mijzelf niet meer vast in angst maar kon ik mijn volle potentieel gaan benutten. Mijn voorzichtige kant is er nog steeds maar minder almachtig en heel behulpzaam op de momenten dat ik het nodig heb.

Elke crisis biedt een grote transformatiekans maar er hoeft geen crisis te zijn om te transformeren. Bij organisaties zie je vaak dat mensen in beweging komen door gebeurtenissen als reorganisaties, overnames of andere ingrijpende koerswijzigingen maar ook in minder zwaar weer kan bewust worden ingezet op organisatie-transformatie. Zo’n beweging begint altijd bij de individuele transformatie en heeft het meeste effect als leiders hierin voorop lopen. Als je jouw volle potentieel en dat van je team of organisatie wilt vrijzetten en benutten, zoek dan goede begeleiding en ga op onderzoek uit. De weg ontvouwt zich dan vanzelf. Richard Rohr zegt heel mooi: ‘transformed people, transform people’. Je kunt anderen pas begeleiden in hun transfomatieproces als je zelf het voorbeeld geeft en het voor-leeft. Voor mij is dit persoonlijk een drijfveer en ook de reden waarom ik graag (bege)leiders ondersteun bij hun ontwikkeling. Want als zij zich kwetsbaar gaan opstellen, reflecteren én transformeren beweegt dat de mensen om hen heen om hetzelfde te doen. Een grotere impact kun je als leider niet hebben.

Wil je hier meer over weten of zoek je begeleiding, kijk dan eens op www.intheLead.nl of neem contact met me op.